Duchowość od zawsze była dla mnie ważnym, głębszym wymiarem rzeczywistości,
chociaż nie jestem osobą religijną.
Święta traktuję nie tyle jako rytuał, ile jako moment zatrzymania przy tajemnicy Życia.
Intencjonalną przestrzeń, w której mogę spojrzeć na życie szerzej, głębiej.
Bo niezależnie od tego, w co wierzymy – święta niosą ze sobą symbole.
A symbole mają niezwykłą moc – przypominają nam o tym, co łatwo gubi się w codzienności.
Wielkanoc jest opowieścią o przejściu.
O przejściu przez to, co trudne.
Przez to, co niepewne.
Przez momenty, w których wydaje się, że coś się kończy.
I o tym, że po drugiej stronie może pojawić się nowe życie.
Nie zawsze od razu widoczne.
Nie zawsze łatwe.
Ale żywe.
Przed momentami przejścia regularnie stajemy w naszym codziennym życiu.
Przed decyzjami.
Przed zmianą.
Przed wyjściem do świata z tym, kim jesteśmy.
I bardzo często tym, co nas zatrzymuje, nie jest brak możliwości.
Ale perspektywa, z której patrzymy.
Perspektywa przetrwania.
Czy jestem wystarczająco dobra?
Czy dam sobie radę?
Co powiedzą inni?
Czy to się „opłaci”?
Czy będę umiała się utrzymać?
To są ważne pytania.
Uzasadnione.
Potrzebne na pewnym etapie.
Ale jeśli tylko one prowadzą nasze decyzje – zaczynamy budować życie na bardzo wąskim fundamencie.
Fundamencie lęku.
I kontroli.
Dlatego tak ważne są pytania z głębszego, duchowego poziomu.
Pytania, które nie dotyczą tylko „jak”.
Ale przede wszystkim „po co”.
Po co ja tu jestem?
Dlaczego jestem taka, jaka jestem?
Czemu ma służyć moje życie?
To są pytania dotykające samego źródła.
Tego, z czego wyrasta nasze życie.
Dla każdej z nas to źródło może być nazwane inaczej.
Nie musi być obrazem.
Nie musi być koncepcją.
Możesz je nazwać Bogiem, Życiem, Wszechświatem…
Ale przede wszystkim ono jest doświadczeniem.
Doświadczeniem, że życie ma w sobie coś więcej niż tylko ciąg zdarzeń do ogarnięcia.
Że jest w nim sens, który nie zawsze od razu rozumiemy.
Że jest w nim energia, która nas niesie.
Można ją nazwać miłością.
Nie jako ideą.
Ale jako czymś, co jest obecne w samym fakcie istnienia.
Co sprawia, że życie się pojawia.
Że trwa, mimo trudności.
Że wciąż szuka wyrazu.
I wraca do pełni.
Kiedy zaczynamy patrzeć na swoje życie z tej perspektywy, coś się zmienia.
Nie dlatego, że znikają trudności.
Ale dlatego, że zmienia się fundament, na którym stoimy.
Zamiast pytać wyłącznie:
Czy dam radę?
zaczynamy pytać:
Czemu ma służyć to, kim jestem?
I bardzo często właśnie to pytanie daje więcej siły niż wszystkie strategie razem wzięte.
Bo kiedy czujemy, że nasze życie ma sens – nawet jeśli jeszcze go nie potrafimy w pełni nazwać – łatwiej jest zrobić krok.
Wyjść.
Spróbować.
Zaufać.
Być może Wielkanoc może być właśnie takim momentem.
Nie tylko świętem.
Ale zaproszeniem.
Do spojrzenia szerzej.
Do wyjścia poza perspektywę przetrwania.
I do zadania sobie pytania:
Jaka perspektywa naprawdę mnie niesie przez życie?
Pytania od serca:
- Z jakiej perspektywy najczęściej podejmujesz decyzje: przetrwania, czy sensu – i co się zmienia, gdy to zauważasz?
- Jakie głębsze „po co” chce dziś prowadzić twoje życie – nawet jeśli jeszcze nie znasz wszystkich odpowiedzi?
Z okazji Wielkanocy chciałabym Ci życzyć…
żebyś miał/a odwagę patrzeć na swoje życie szerzej,
niż tylko przez pryzmat tego, co pewne i przewidywalne.
Żebyś ufał/a, że Twoje życie ma sens –
nawet wtedy, gdy jeszcze go nie widzisz w całości.
Żebyś potrafiła wracać do siebie
i do tego cichego miejsca w Tobie,
które wie więcej, niż podpowiada lęk.
I żebyś pozwoliła sobie żyć nie tylko po to, by „dać radę”,
ale po to, by naprawdę być.
Spokojnie.
Prawdziwie.
Po swojemu. ❤️
Jeśli stoisz na życiowym rozdrożu, zastanawiasz się co dalej i chcesz zbudować życie oparte na swoim Darze, zapraszam Cię do pobrania D.A.R.mowego e-booka „5 kroków do rozpoznania Twojego D.A.R.u”. Znajdziesz go na stronie: https://magdamoskal.com/5-krokow/.
Przekaż ten link również znajomej osobie, która sądzisz, że mogłaby z niego skorzystać.
Dbaj o siebie, bo jesteś Darem.
Magda