Żadne dziecko nie przychodzi na świat z gotowym obrazem siebie. Na początku poznajemy siebie przez oczy innych ludzi. Patrzymy na twarze rodziców.Na ich reakcje.Na sposób, w jaki odpowiadają na naszą obecność. To trochę tak, jakbyśmy przeglądali się w pierwszych lustrach. Jeśli dziecko doświadcza zainteresowania, ciepła i uważności, stopniowo buduje w sobie poczucie: „Jestem ważna.”„Moje uczucia

Rozmawiamy same ze sobą. Nieustannie. Planujemy.Analizujemy.Układamy kolejne kroki. To ważna część wewnętrznego dialogu. Ale co jeśli jedyna? Ponieważ, można być bardzo zajętą rozmową ze sobą i jednocześnie niewiele o sobie wiedzieć. Można sprawnie organizować życie.Dowozić kolejne zadania.Rozwiązywać problemy. A jednocześnie nie zauważać, że od dawna jest w nas smutek.Albo zmęczenie.Albo tęsknota za czymś, na co nie

Czasem bardzo wcześnie uczymy się,że bezpieczeństwo znajduje się na zewnątrz nas. W nastrojach innych ludzi.W ich aprobacie.W byciu potrzebną.W tym, żeby dobrze wyczuwać atmosferę i odpowiednio się dostosować. I choć z zewnątrz może wyglądać to jak empatia,bardzo często pod spodem znajduje się coś dużo głębszego:oddanie innym swojego poczucia wartości. Można to nazwać „outsourcingiem własnej wartości”.Czyli

Integracja nie jest stanem idealnego spokoju, ani życia bez wewnętrznych konfliktów.To raczej moment, w którym ciało i umysł zaczynają być ze sobą w lepszym kontakcie. I ta harmonia pozwala poczuć realną ulgę, w napiętym zwyczajowo ciele. W harmonii pojawia się przestrzeń do utrzymania w sobie pozornych sprzeczności –bez natychmiastowego wybierania jednej strony. „W tej sferze życia

„Jesteśmy tym, co praktykujemy”, napisał kiedyś Richard Strozzi-Heckler. Bo nasze ciało cały czas czegoś się uczy przez powtarzanie. Jeśli codziennie praktykujesz pośpiech – ciało uczy się napięcia.Jeśli praktykujesz bycie dla wszystkich – ciało uczy się tłumić twoje emocje.Jeśli od lat funkcjonujesz w trybie przetrwania, spokój może wydawać się obcy.Nawet gdy bardzo go pragniesz. I właśnie

Jeśli zastanawiasz się czy czegoś chcesz, najprawdopodobniej tego nie chcesz. Gdyby twoje ciało oraz głowa były zgodne, nie miałabyś dylematu. Ponieważ jednak nauczyłyśmy się bardziej polegać na głowie, tkwimy w dylematach. Ciało mówi „nie”. Głowa znajduje argumenty na „tak”, żeby nie stracić okazji, żeby nie żałować… Ale, to co głowie wydaje się „świetną okazją” często