Wyobraź sobie, że po raz kolejny zostajesz poproszona o wykonanie dodatkowego zadania.
Masz już bardzo dużo pracy. Jesteś zmęczona. Czujesz napięcie w szczęce i ramionach.
Ale odpowiadasz: „Dobrze, zrobię”.
Wieczorem jesteś rozdrażniona. Denerwują Cię drobiazgi. Nie masz ochoty z nikim rozmawiać.
Być może twoja złość dotyczy nie tylko kolejnego zadania, ale również tego, że znowu nie uwzględniłaś własnych możliwości.
Dlaczego więc nie powiedziałaś „nie”?
Może dlatego, że przez lata nauczyłaś się, że powinnaś być miła, pomocna, wyrozumiała. Że nie wypada się złościć, sprawiać problemów ani rozczarowywać innych.
I chociaż czujesz gniew, szybko próbujesz go uciszyć.
„Nie przesadzaj”.
„Przecież to nic takiego”.
„Nie powinnaś się denerwować”.
Ale gniew nie znika tylko dlatego, że nie chcemy go czuć.
Czasami pozostaje w nas jako napięcie, rozdrażnienie czy uraza. Innym razem wybucha w najmniej oczekiwanym momencie albo kieruje się przeciwko nam samym w postaci poczucia winy i samokrytyki.
A przecież gniew sam w sobie nie jest niczym złym.
Jest emocją, która może informować nas, że coś ważnego zostało naruszone. Że doświadczamy niesprawiedliwości. Że nasze potrzeby nie są uwzględniane albo że zgodziłyśmy się na coś, czego tak naprawdę nie chciałyśmy.
Nie oznacza to, że gniew zawsze ma rację.
Ale może mieć coś ważnego do powiedzenia.
Poza tym, odczuwanie gniewu i zachowanie agresywne to dwie różne rzeczy.
Pierwszym krokiem do zdrowego wyrażania gniewu jest pozwolenie sobie na jego odczuwanie.
Zauważenie napięcia w ciele.
Nazwanie tego, co czujemy.
Zatrzymanie się na chwilę, zanim automatycznie zareagujemy.
I zadanie sobie pytania:
Co mnie tak poruszyło?
Co jest dla mnie ważne w tej sytuacji?
Czego teraz potrzebuję?
Czasami odpowiedzią będzie rozmowa. Czasami wyznaczenie granicy. A czasami odkrycie, że potrzebujemy odpoczynku, wsparcia albo zmiany sposobu, w jaki traktujemy same siebie.
Nie zawsze możemy zmienić sytuację, która wywołuje nasz gniew.
Ale możemy uczyć się pozostawać z nim w kontakcie, zamiast natychmiast go tłumić lub działać pod jego wpływem.
Bo kiedy pozwalamy sobie usłyszeć własną złość, zaczynamy lepiej rozumieć, co jest dla nas ważne.
A to może pomóc nam dokonywać bardziej świadomych wyborów.
Nie musisz być zawsze miła, żeby być dobrą osobą!
Lepiej dla twojego zdrowia, żebyś nie była.
Ale, możesz czuć gniew, nie krzywdząc innych.
Możesz dbać o relacje, nie rezygnując z siebie.
I możesz potraktować swoją złość jako ważną część wewnętrznej rozmowy, która pomaga Ci coraz lepiej poznawać siebie.
Pytania od serca:
- Czy pozwalasz sobie odczuwać gniew, czy raczej próbujesz go szybko uciszyć?
- Co najczęściej kryje się pod Twoją złością – niezaspokojona potrzeba, przekroczona granica, poczucie niesprawiedliwości?
- Co mogłoby się zmienić w Twoich relacjach, gdybyś zaczęła słuchać swojego gniewu z większą ciekawością?

Jeśli stoisz na życiowym rozdrożu, zastanawiasz się co dalej i chcesz zbudować życie oparte na swoim Darze, zapraszam Cię do pobrania D.A.R.mowego e-booka „5 kroków do rozpoznania Twojego D.A.R.u”. Znajdziesz go na stronie: https://magdamoskal.com/5-krokow/.
Przekaż ten link również znajomej osobie, która sądzisz, że mogłaby z niego skorzystać.
Dbaj o siebie, bo jesteś Darem. ❤️
Magda

