238. To nie jest autosabotaż. Co praktykuje twoje ciało?

„Jesteśmy tym, co praktykujemy”, napisał kiedyś Richard Strozzi-Heckler. Bo nasze ciało cały czas czegoś się uczy przez powtarzanie. Jeśli codziennie praktykujesz pośpiech – ciało uczy się napięcia.Jeśli praktykujesz bycie dla wszystkich – ciało uczy się tłumić twoje emocje.Jeśli od lat funkcjonujesz w trybie przetrwania, spokój może wydawać się obcy.Nawet gdy bardzo go pragniesz. I właśnie […]

238. To nie jest autosabotaż. Co praktykuje twoje ciało? Dowiedz się więcej »

237. Skąd masz wiedzieć czego chcesz, skoro nie mówisz sobie prawdy?

Jeśli zastanawiasz się czy czegoś chcesz, najprawdopodobniej tego nie chcesz. Gdyby twoje ciało oraz głowa były zgodne, nie miałabyś dylematu. Ponieważ jednak nauczyłyśmy się bardziej polegać na głowie, tkwimy w dylematach. Ciało mówi „nie”. Głowa znajduje argumenty na „tak”, żeby nie stracić okazji, żeby nie żałować… Ale, to co głowie wydaje się „świetną okazją” często

237. Skąd masz wiedzieć czego chcesz, skoro nie mówisz sobie prawdy? Dowiedz się więcej »

235. Miła czy dobra? Nie swoim kosztem.

Dobra.Miła. Często używamy tych słów zamiennie, ale one nie prowadzą w to samo miejsce, ani z tego samego miejsca nie wychodzą. „Bycie miłą” bardzo często zaczyna się nie tyle w wolności, co w nieuświadomionej potrzebie. Potrzebie bycia lubianą.Potrzebie utrzymania spokoju.Potrzebie uniknięcia napięcia… Bo jako grzeczna dziewczynka, pewnie się nauczyłaś: Że kiedy jesteś miła – jest

235. Miła czy dobra? Nie swoim kosztem. Dowiedz się więcej »

234. Uważna na swój głos. Co słychać pomiędzy słowami.

Twój głos nie zaczyna się w gardle. Zaczyna się w ciele. To, jak oddychasz, jak siedzisz, jak napięte są Twoje barki, brzuch, szczęka – wszystko to wpływa na to, jak brzmisz. Jeśli ciało jest w napięciu, głos się zawęża.Jeśli oddech jest płytki – głos traci głębię. Dlatego praca z głosem to bardzo często…praca z uwolnieniem

234. Uważna na swój głos. Co słychać pomiędzy słowami. Dowiedz się więcej »

233. Dawanie. Przyjmowanie. Branie. Nie daj się wypalić.

Są w relacjach trzy ruchy. Dawanie.Przyjmowanie.Branie – czyli aktywne sięganie po to, czego potrzebuję. Razem tworzą całość.Ale uruchamiają w nas zupełnie różne miejsca. Dawanie to ruch na zewnątrz. Daję, bo chcę.Bo widzę potrzebę.Bo coś we mnie chce się wyrazić. Ale bywa też, że daję, bo tak się nauczyłam.Bo wtedy jestem potrzebna.Bo to daje mi miejsce. Wtedy

233. Dawanie. Przyjmowanie. Branie. Nie daj się wypalić. Dowiedz się więcej »

232. Autentyczna. Pomiędzy działaniem i czuciem.

Czy masz takie doświadczenie siebie, że w pracy jesteś inna, niż w życiu prywatnym? Może bardziej poukładana.Bardziej konkretna.Bardziej „ogarnięta”. A potem wracasz do domu…i czujesz: więcej emocji,więcej wrażliwości,czasem więcej chaosu,albo zmęczenia, którego nie widać było wcześniej. Psychologia ma na to “rozszczepienie” pewne wyjaśnienie. Mówi o tym, że nasze doświadczenie siebie nie zawsze jest jedną, spójną

232. Autentyczna. Pomiędzy działaniem i czuciem. Dowiedz się więcej »

231. Wyjdź z poziomu przetrwania. O odwadze życia z poziomu sensu.

Duchowość od zawsze była dla mnie ważnym, głębszym wymiarem rzeczywistości, chociaż nie jestem osobą religijną. Święta traktuję nie tyle jako rytuał, ile jako moment zatrzymania przy tajemnicy Życia.Intencjonalną przestrzeń, w której mogę spojrzeć na życie szerzej, głębiej. Bo niezależnie od tego, w co wierzymy – święta niosą ze sobą symbole.A symbole mają niezwykłą moc –

231. Wyjdź z poziomu przetrwania. O odwadze życia z poziomu sensu. Dowiedz się więcej »

230. Jak naprawdę się czujesz? O odwadze spotkania siebie.

Powinnam być spokojniejsza.Powinnam być bardziej wdzięczna.Powinnam być silniejsza.Powinnam już to mieć za sobą. „Powinnam…” – ciche, ale bolesne. I bardzo oddalające nas od tego, co naprawdę się w nas dzieje. Więc pozwól, że Cię zapytam: Jak sądzisz, że powinnaś się teraz czuć?A jak naprawdę się czujesz? Między tymi dwiema odpowiedziami często rozciąga się cała przestrzeń

230. Jak naprawdę się czujesz? O odwadze spotkania siebie. Dowiedz się więcej »

229. Historia, której jeszcze nie widzisz. O cierpliwości do własnej drogi.

To wcale nie jest aż tak niespotykane, że co dziś wygląda jak błąd, za jakiś czas okazuje się brakującą częścią większej całości. Patrzymy na swoje życie z bliska – jak na jedną nić, więc trudno nam zobaczyć wzór, który się z niej tworzy. A gdyby na chwilę zaufać, że wszystko, co się wydarza, jest tylko jedną

229. Historia, której jeszcze nie widzisz. O cierpliwości do własnej drogi. Dowiedz się więcej »