SENS I GŁĘBIA ŻYCIA

Są w relacjach trzy ruchy. Dawanie.Przyjmowanie.Branie – czyli aktywne sięganie po to, czego potrzebuję. Razem tworzą całość.Ale uruchamiają w nas zupełnie różne miejsca. Dawanie to ruch na zewnątrz. Daję, bo chcę.Bo widzę potrzebę.Bo coś we mnie chce się wyrazić. Ale bywa też, że daję, bo tak się nauczyłam.Bo wtedy jestem potrzebna.Bo to daje mi miejsce. Wtedy

Duchowość od zawsze była dla mnie ważnym, głębszym wymiarem rzeczywistości, chociaż nie jestem osobą religijną. Święta traktuję nie tyle jako rytuał, ile jako moment zatrzymania przy tajemnicy Życia.Intencjonalną przestrzeń, w której mogę spojrzeć na życie szerzej, głębiej. Bo niezależnie od tego, w co wierzymy – święta niosą ze sobą symbole.A symbole mają niezwykłą moc –

To wcale nie jest aż tak niespotykane, że co dziś wygląda jak błąd, za jakiś czas okazuje się brakującą częścią większej całości. Patrzymy na swoje życie z bliska – jak na jedną nić, więc trudno nam zobaczyć wzór, który się z niej tworzy. A gdyby na chwilę zaufać, że wszystko, co się wydarza, jest tylko jedną

Kiedy siadam rano do medytacji i zamykam oczy, czasami po medytacji nie mam ochoty ich otwierać. Żeby nie patrzeć na to, co dzieje się obecnie w świecie.Na nagłówki. Na obrazy podziałów. Na język pełen agresji. Na napięcie, które zdaje się przenikać powietrze.Na planetę, która woła o troskę.Na ludzi, którzy coraz częściej działają z lęku, a

Zima nie jest zaplanowana przez naturę jako czas intensywnego działania.Ani zaproszeniem do przyspieszania, planowania na zapas i „brania się w garść”. Dzień krótszy od nocy jest jasnym wskazaniem na proporcję pomiędzy spoczynkiem, a aktywnością. Zima jest raczej czasem zbierania sił. Czasem zwolnionego rytmu. Czasem, w którym życie schodzi głębiej – do korzeni. W przyrodzie to

Duchowość zaczyna się tam, gdzie kończy się iluzja pełnej kontroli. Tak sądzę.Tam, gdzie przestajemy karać siebie za to, że nie ogarniamy, nie wiemy, nie przewidujemy.Gdzie pojawia się przestrzeń na coś większego niż nasze plany, napięcia i lęki. Przestrzeń, która jest żywą obecnością. W której istniejemy. Której jesteśmy nierozerwalną częścią. W pracy ze sobą duchowość nie

Są w naturze miejsca, które uczą nas czegoś, czego współczesność zdaje się nie pamiętać. Puszcza, w której wszystko dzieje się powoli.A w niej, grzybnia, niespiesznie rozgałęziająca swoje mikroskopijne struktury w potężną sieć.Ciepła, wilgotna ziemia, która nie spieszy się ani o sekundę, a jednak daje życie wszystkiemu, co rośnie na powierzchni. Głęboki reset jest właśnie taki.Jak

W codzienności łatwo jest uwierzyć, że trudności oznaczają, że coś poszło nie tak. Że to „zły znak”, „porażka”, „niepotrzebna komplikacja”. I szukać winnych – zarówno w sobie, jaki w innych. Ale kiedy spojrzymy głębiej, okazuje się, że wyzwania nie tyle przeszkadzają nam żyć, co kształtują nasz charakter. To kim jesteśmy i jak stajemy do życia.