PLANOWANIE ZMIANY

Kiedy myślę o darze, nie widzę wielkiego prezentu owiniętego w papier. Widzę codzienność. Widzę Ciebie, kiedy zaczynasz dzień i pytasz: co dziś chcę dać sobie? Widzę Ciebie, kiedy kończysz dzień i pytasz: co dziś wniosłam w życie innych? Dar zaczyna się w relacji do siebie.W tym, że potrafisz zauważyć swoje potrzeby, odpocząć, posłuchać ciała.Że umiesz […]

Wyobraź sobie poniedziałkowy poranek. Biuro budzi się do życia. Ktoś stuka w klawiaturę, ktoś inny głośno odbiera telefon. Na stole zostawiona kawa, w tle szum drukarki.Ty już po kilku minutach czujesz, że Twój organizm działa na najwyższych obrotach. Rejestrujesz napięcie w głosie kolegi, odnotowujesz drobny grymas szefowej, słyszysz rozmowę w drugim końcu pokoju, na którą

Widzę to często u osób, z którymi pracuję. Mają ogromne zasoby, ale nie zawsze potrafią je nazwać. A nawet jeżeli potrafią, to wątpią w ich wartość. Ale co ja właściwie mam do dania? Czy ktoś naprawdę tego potrzebuje? Jeśli będę chciał/a pracować robiąc to co daje mi satysfakcję, nie utrzymam się z tego. Niedawno moja Siostra

Pamiętam siebie jako młodą dziewczynę, w ogrodzie, przy moim rodzinnym domu, z książką w ręce: „Wieloryb nie może latać. O sztuce stawania się sobą” Maxa Lucado. Ta książka była moją kolejną nadzieją na to, że w końcu odpowiem sobie na pytanie „Kim jestem?”, które pojawiało się w mojej głowie od dziecka, w przeróżnych sytuacjach, żeby następnie zniknąć, pozostawiając mnie z

Wyobraź sobie, że siedzimy na tarasie w letni wieczór. Powietrze pachnie lipą, kubek z herbatą grzeje dłonie, a rozmowa schodzi na to, co w życiu ważne. Opowiadasz, jak to jest w pracy — czasem lekko, czasem mniej, ale zawsze z nadzieją, że może być inaczej. Tak właśnie brzmiały Wasze odpowiedzi w mojej ostatniej ankiecie.Prawdziwe. Ciepłe.

Niedzielny stres związany z poniedziałkowym powrotem do pracy wszedł już do kanonu naszej kultury. Zazwyczaj najtrudniej jest w niedzielę wieczorem, przez resztę tygodnia jakoś to idzie, byle do piątku. Nie łatwiej jest wracać po urlopie. Zwłaszcza jeśli był za krótki dla ciała, które dopiero zaczęło się rozluźniać, żeby znowu musieć się spiąć w gotowości do powrotu.

Zdarzyło Ci się kiedyś poczuć napięcie na myśl o odpoczynku? Jakby świat miał się rozsypać jeśli na chwilę usiądziesz. Ja zwykłam żyć w nieustannym pędzie. I byłam pewna, że to jest normalne. Moja lista rzeczy do zrobienia wydawała się być przyjacielem pomagającym “ogarnąć się”, ale w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że się jej boję. Że

Czy zdarzyło ci się kiedyś utknąć w historii, którą sam/a sobie opowiadałaś/eś?Nie wydarzenia Cię zatrzymały. Zatrzymała Cię narracja.Nie „prawda” o Tobie – ale sposób, w jaki ją ubrałaś/eś w słowa. Codziennie snujemy opowieści o sobie.Czasem są czułe. Czasem okrutne.„Zawsze się spóźniam.”„Nic nie kończę.”„Mam dar, ale się boję.”To nie są fakty. To są mapy.A mapa, której

Czy obawiasz się czasem swoich pomysłów? Nie dlatego, że są nierealne. Ale dlatego, że wydają się być “zbyt”. Zbyt śmiałe. Zbyt ryzykowne. Zbyt inne niż do tej pory żyłaś/eś. Jeden z moich klientów miał opisać swoją wstępną wizję przyszłości. Zarys — kilka zdań, kilka pragnień. W pierwszym momencie twarz mu się rozjaśniła, ale zaraz potem

Czy Ty też łapiesz się na cichym przekonaniu, że odwaga to brak lęku? Że odważni ludzie to ci, którzy nie czują strachu? Ja wielokrotnie w życiu czułam bezsilność i złość do siebie, że nie mogę ruszyć z miejsca. Że nie jestem wystarczająco “odważna”, żeby iść za tym, co mnie przyciąga i jest żywe. Że gdybym