Próbowałaś kiedyś spojrzeć na swoje otoczenie w taki sposób, jakbyś je widziała po raz pierwszy w życiu? Ja czasami włączam „tryb ufoludka”. Tak nazywam perspektywę, patrząc z której, wszystko postrzegam jako uroczo zabawne. Sposób w jaki się ubieramy. Sposób w jaki prowadzimy samochody. Sposób w jaki rozmawiamy ze sobą…  języki, jakimi mówimy, z polskim na

Która bajka była Twoją ulubioną w dzieciństwie? Ja najbardziej lubiłam Królową Śniegu. O odważnej wędrówce Gerdy do królestwa lodu, żeby odzyskać Kaya. Wędrówce pełnej napotkanych po drodze wspierających towarzyszy, ale jednak samotnej. Do dzisiaj wolę oglądać vlogerki żyjące blisko koła podbiegunowego, raczej niż w egzotycznych i gorących rejonach ziemi. W samotności jest siła. Jest przestrzeń,

Przyzwyczajamy się do siebie. Do tego kim myślimy, że jesteśmy oraz jak postrzegamy siebie, często przez oczy innych ludzi. Do tego stopnia, że nie wyobrażamy sobie, że mogłybyśmy znać siebie inną. Doświadczać siebie inaczej niż doświadczamy. Doświadczać życia inaczej. Często niesiemy ze sobą bagaż przekonań na własny temat, budowanych od dzieciństwa, niewiele mający wspólnego z

“Wyrzuty sumienia”. To najczęstsza odpowiedź jaką dostaję na pytanie: Co czujesz, kiedy zdajesz sobie sprawę, że potrzebujesz teraz zadbać o siebie? O dziwo, nie dotyczy to tylko kobiet, wbrew powszechnemu przekonaniu. I nawet nie chodzi o to, że nie wyobrażamy sobie, że mogłybyśmy coś sobie dać, ale o brak czasu w dobie. Ponieważ zazwyczaj najpierw