ODKRYJ I POKOCHAJ SIEBIE

Jaka jesteś dla siebie, kiedy nie masz ochoty i energii na zrobienie tego, co uważasz, że „musisz” zrobić? Pobłażliwa? Nie chce mi się, to nie robię. Im bardziej nie robię, tym bardziej mi się nie chce. Koniec końców, wpadam w inercję – nie chce mi się chcieć. Nieustępliwa? Jestem zła na siebie, że mi się […]

Posłuchaj tego: Przedmioty naukowe są bardziej wartościowe od humanistycznych, a humanistyczne od artystycznych i ruchowych.Działanie jest bardziej wartościowe od odpoczynku.Biali są bardziej wartościowi od kolorowych.Bogaci są bardziej wartościowi od biednych.Silni są bardziej wartościowi od wrażliwych i empatycznych.Szczupli są bardziej wartościowi od osób z nadwagą.Miasto jest bardziej wartościowe niż wieś… (lista jest długa i ciągnie się

“Może po doznaniu tylu wrażeń dusza przestaje się nimi nasycać, tylko rozdrażnia się i żąda wrażeń coraz mocniejszych, aż do zupełnego wyczerpania.” Fiodor Dostojewski Miałaś taki okres w życiu, kiedy odkryłaś jakiś ważny dla siebie temat i wszystkie związane z nim możliwości, zanurzyłaś się w tych możliwościach, żeby po czasie odkryć, że nadmiar radości Cię

Czy pamiętasz momenty, kiedy czułaś się pełna i niczego Ci nie brakowało? W swojej książce „Elements of the Real in Man”, A.H.Almaas przedstawia teorię dziur (the Theory of Holes). Każdy człowiek przychodzi na świat jako integralna, autentyczna i pełna istota. Nowonarodzone dziecko nie zna poczucia wstydu. Jest kim jest i nie próbuje udawać kogoś kim

Bycie w sobie jak w domu jest odczuciem ciała i jest związane z naszym układem nerwowym. Układ nerwowy działa zero jedynkowo. Odczuwa to co się dzieje w ciele i na zewnątrz ciała – jako bezpieczne, albo jako niebezpieczne. Poczucie bezpieczeństwa zarówno ze środka ciała jak i na zewnątrz jest odczuciem bycia w bezpiecznym domu. Jeżeli

Zastanawiałam się ostatnio co to znaczy być Mamą. W tym roku moje dzieci kończą15, 21 i 23 lata. To czego chcę dla nich najbardziej to: samodzielności i siły w stanowieniu o sobie; odwagi do bycia autentycznie sobą oraz miłości „w dwie strony” – zarówno jako poczucia bycia kochanymi, jak i wnoszenia miłości do życia innych.

Gdzieś głęboko w nas jest takie wyobrażenie domu jako bezpiecznego miejsca, przystani, w której możemy być sobą. Przystani, w której zbieramy siły do wychodzenia do świata na zewnątrz. To wyobrażenie wciąż jest w nas, nawet, jeżeli nasz dom rodzinny nie był taką przystanią i nie oferował bezpieczeństwa oraz przestrzeni do rozwoju, jakiej potrzebowałyśmy. Archetyp domu

Próbowałaś kiedyś spojrzeć na swoje otoczenie w taki sposób, jakbyś je widziała po raz pierwszy w życiu? Ja czasami włączam „tryb ufoludka”. Tak nazywam perspektywę, patrząc z której, wszystko postrzegam jako uroczo zabawne. Sposób w jaki się ubieramy. Sposób w jaki prowadzimy samochody. Sposób w jaki rozmawiamy ze sobą…  języki, jakimi mówimy, z polskim na

Która bajka była Twoją ulubioną w dzieciństwie? Ja najbardziej lubiłam Królową Śniegu. O odważnej wędrówce Gerdy do królestwa lodu, żeby odzyskać Kaya. Wędrówce pełnej napotkanych po drodze wspierających towarzyszy, ale jednak samotnej. Do dzisiaj wolę oglądać vlogerki żyjące blisko koła podbiegunowego, raczej niż w egzotycznych i gorących rejonach ziemi. W samotności jest siła. Jest przestrzeń,

Przyzwyczajamy się do siebie. Do tego kim myślimy, że jesteśmy oraz jak postrzegamy siebie, często przez oczy innych ludzi. Do tego stopnia, że nie wyobrażamy sobie, że mogłybyśmy znać siebie inną. Doświadczać siebie inaczej niż doświadczamy. Doświadczać życia inaczej. Często niesiemy ze sobą bagaż przekonań na własny temat, budowanych od dzieciństwa, niewiele mający wspólnego z