ODKRYJ I POKOCHAJ SIEBIE

Czasem patrzę na ludzi i widzę w nich coś, czego oni sami zupełnie nie dostrzegają.  Spokój, mądrość, wrażliwość, siłę…  Widzę potencjał, który nie pcha się na scenę, a jednak jest obecny. Namacalnie obecny. I bardzo często słyszę wtedy w odpowiedzi:„Naprawdę? Ja tego tak nie czuję.” Bo to, jak siebie czujemy, rzadko bierze się z obiektywnego

Czasem wydaje nam się, że nic wielkiego nie robimy.Że dni mijają na ogarnianiu rzeczy „oczywistych”: domu, pracy, dzieci, codziennych obowiązków, emocji innych ludzi, relacji, planów i spraw, które przecież „ktoś musi zrobić”. Ta praca nie pojawia się na listach sukcesów. Nie ma za nią gratulacji, ani statuetek. Nie widać jej na zdjęciach, w raportach rocznych,

Często mylimy wiarę w siebie z poczuciem własnej wartości. Wiara w siebie opiera się na działaniu — na tym, że coś potrafię, że umiem coś zrobić dobrze. Poczucie własnej wartości nie potrzebuje dowodów.Nie potrzebuje osiągnięć, potwierdzeń, pochwał.Jest spokojną, głęboką pewnością, że jestem dobra, bo jestem. Wielu z nas, dorosłych, którzy niosą w sobie historie emocjonalnego zaniedbania,

Wszyscy nosimy w sobie pytania, które czekają na odpowiedź.Brzmią wyraźnie w nas w chwilach zatrzymania. Kiedy nie zagłusza ich zewnętrzny gwar. W krótkiej chwili spojrzenia przez okno. Kiedy budzisz się nad ranem z uczuciem, że coś ważnego w Tobie czeka… Jedno z tych pytań brzmi:„Od czego ja właściwie jestem?” Nie: Co powinienem robić? Ani: Jak

“To był mój ostatni dobry pomysł.”Taka myśl do mnie kiedyś regularnie wracała. Zwłaszcza kiedy byłam zmęczona, po intensywnym okresie tworzenia. Blog, warsztaty, nowe ćwiczenie dla klientki. Radość mieszała się z ulgą, że “udało mi się” po raz kolejny stworzyć coś, co przydało się innym, oraz z nieuświadomionym lękiem. Lęk towarzyszył mi w procesie tworzenia: Czy

Większość z nas posiada talenty, których nie uznaje za talenty. Są przykładowo ludzie obdarowani wyjątkowo bogatym światem wewnętrznym. Znajoma z Irlandii zwierzyła się ostatnio, że jak idzie do lasu – a często tam chodzi, bo uwielbia – czuje się jakby wchodziła do zaczarowanego świata. Raczej się tym nie chwali w szerszym gronie, ponieważ woli oszczędzić

Kiedy usłyszałam w jakimś podcaście, że niektóre osoby uważają troskę o siebie za egoizm, w pierwszym momencie uznałam to za dziwne. To przecież powinno być oczywiste, że jak nie zadbam o siebie, inni też niewiele będą ze mnie mieli. Nie mówiąc już o tym, że ja niewiele będę miała z siebie. Okres, w którym zostawały

Znaczące osoby w życiu dzielę z grubsza na trzy grupy. Stado, anioły i nauczycieli. Pomaga mi to łatwiej podjąć decyzję jaki kontakt chcę mieć z poszczególnymi osobami i dbać o ważne dla mnie relacje według mojego poczucia ich ważności. Stado to grono najbliższych mi osób, z którymi idę przez życie. Moja rodzina, przyjaciele, znajomi o

Taką miałam refleksję ostatnio – jak łatwo, zazwyczaj nieświadomie, ranimy siebie nawzajem słowami. Nie spotkałam nigdy toksycznej osoby, natomiast czasami obserwuję jak toksyczne potrafią być relacje, kiedy działamy nieświadomie. Kiedy mówimy co myślimy, bez zastanowienia jak odbiorą to nasi rozmówcy. Lub kiedy, w drugą stronę, to co mówią inni zawsze odnosimy do siebie. To co