ODKRYJ I POKOCHAJ SIEBIE

Twój głos nie zaczyna się w gardle. Zaczyna się w ciele. To, jak oddychasz, jak siedzisz, jak napięte są Twoje barki, brzuch, szczęka – wszystko to wpływa na to, jak brzmisz. Jeśli ciało jest w napięciu, głos się zawęża.Jeśli oddech jest płytki – głos traci głębię. Dlatego praca z głosem to bardzo często…praca z uwolnieniem […]

Czy masz takie doświadczenie siebie, że w pracy jesteś inna, niż w życiu prywatnym? Może bardziej poukładana.Bardziej konkretna.Bardziej „ogarnięta”. A potem wracasz do domu…i czujesz: więcej emocji,więcej wrażliwości,czasem więcej chaosu,albo zmęczenia, którego nie widać było wcześniej. Psychologia ma na to “rozszczepienie” pewne wyjaśnienie. Mówi o tym, że nasze doświadczenie siebie nie zawsze jest jedną, spójną

Powinnam być spokojniejsza.Powinnam być bardziej wdzięczna.Powinnam być silniejsza.Powinnam już to mieć za sobą. „Powinnam…” – ciche, ale bolesne. I bardzo oddalające nas od tego, co naprawdę się w nas dzieje. Więc pozwól, że Cię zapytam: Jak sądzisz, że powinnaś się teraz czuć?A jak naprawdę się czujesz? Między tymi dwiema odpowiedziami często rozciąga się cała przestrzeń

Dzień Kobiet bywa świętem kwiatów, życzeń i uprzejmych gestów.To wszystko jest miłe. Ale być może jest to także dobry moment, żeby zadać sobie głębsze pytanie. Nie tylko o to, jaką kobietą jestem dziś.Ale także o to, jaką kobietą się staję. Psycholog i filozof Erich Fromm napisał kiedyś zdanie, które bardzo mnie poruszyło: „Najważniejszym zadaniem człowieka w życiu jest dać

Słowo odpowiedzialność często brzmi ciężko.Jak coś, co trzeba unieść. A tymczasem, etymologicznie, w samym jego rdzeniu kryje się coś znacznie bardziej żywego. Odpowiedzialność to zdolność odpowiedzi – na życie. Nie tylko na to, co trudne.Również na to, co nowe.Na możliwości.Na zaproszenia, które życie nam składa. To zdolność powiedzenia:„Widzę, co się wydarza – i wybieram, jak chcę na to

Wiele z nas dorastało z subtelnym, a czasem bardzo wyraźnym komunikatem: spójrz na zewnątrz.Na oczekiwania. Na normy. Na to, co „trzeba”, „wypada”, „jest dobrze widziane”. Uczyłyśmy się dostrajać. Spełniać. Poprawiać się.I ten sam mechanizm – często zupełnie nieświadomie – przenosimy później na relację z samą sobą. Zaczynamy wierzyć, że gdzieś w przyszłości czeka na nas „najlepsza wersja

Czasem patrzę na ludzi i widzę w nich coś, czego oni sami zupełnie nie dostrzegają.  Spokój, mądrość, wrażliwość, siłę…  Widzę potencjał, który nie pcha się na scenę, a jednak jest obecny. Namacalnie obecny. I bardzo często słyszę wtedy w odpowiedzi:„Naprawdę? Ja tego tak nie czuję.” Bo to, jak siebie czujemy, rzadko bierze się z obiektywnego

Czasem wydaje nam się, że nic wielkiego nie robimy.Że dni mijają na ogarnianiu rzeczy „oczywistych”: domu, pracy, dzieci, codziennych obowiązków, emocji innych ludzi, relacji, planów i spraw, które przecież „ktoś musi zrobić”. Ta praca nie pojawia się na listach sukcesów. Nie ma za nią gratulacji, ani statuetek. Nie widać jej na zdjęciach, w raportach rocznych,

Często mylimy wiarę w siebie z poczuciem własnej wartości. Wiara w siebie opiera się na działaniu — na tym, że coś potrafię, że umiem coś zrobić dobrze. Poczucie własnej wartości nie potrzebuje dowodów.Nie potrzebuje osiągnięć, potwierdzeń, pochwał.Jest spokojną, głęboką pewnością, że jestem dobra, bo jestem. Wielu z nas, dorosłych, którzy niosą w sobie historie emocjonalnego zaniedbania,