W poprzednim blogu mówiłam o tym, że życie samo w sobie jest darem. Że jesteś darem nie tylko dla innych, ale też dla siebie. Dziś chcę Cię zaprosić jeszcze głębiej. Do doświadczenia tego, jak to jest – czuć dar w swoim ciele. Pamiętam pewien moment, kiedy wracałam do domu zmęczona po długim dniu, a kolejne […]

Kiedy myślę o darze, nie widzę wielkiego prezentu owiniętego w papier. Widzę codzienność. Widzę Ciebie, kiedy zaczynasz dzień i pytasz: co dziś chcę dać sobie? Widzę Ciebie, kiedy kończysz dzień i pytasz: co dziś wniosłam w życie innych? Dar zaczyna się w relacji do siebie.W tym, że potrafisz zauważyć swoje potrzeby, odpocząć, posłuchać ciała.Że umiesz

Wyobraź sobie poniedziałkowy poranek. Biuro budzi się do życia. Ktoś stuka w klawiaturę, ktoś inny głośno odbiera telefon. Na stole zostawiona kawa, w tle szum drukarki.Ty już po kilku minutach czujesz, że Twój organizm działa na najwyższych obrotach. Rejestrujesz napięcie w głosie kolegi, odnotowujesz drobny grymas szefowej, słyszysz rozmowę w drugim końcu pokoju, na którą

Widzę to często u osób, z którymi pracuję. Mają ogromne zasoby, ale nie zawsze potrafią je nazwać. A nawet jeżeli potrafią, to wątpią w ich wartość. Ale co ja właściwie mam do dania? Czy ktoś naprawdę tego potrzebuje? Jeśli będę chciał/a pracować robiąc to co daje mi satysfakcję, nie utrzymam się z tego. Niedawno moja Siostra

Pamiętam siebie jako młodą dziewczynę, w ogrodzie, przy moim rodzinnym domu, z książką w ręce: „Wieloryb nie może latać. O sztuce stawania się sobą” Maxa Lucado. Ta książka była moją kolejną nadzieją na to, że w końcu odpowiem sobie na pytanie „Kim jestem?”, które pojawiało się w mojej głowie od dziecka, w przeróżnych sytuacjach, żeby następnie zniknąć, pozostawiając mnie z

Wyobraź sobie, że siedzimy na tarasie w letni wieczór. Powietrze pachnie lipą, kubek z herbatą grzeje dłonie, a rozmowa schodzi na to, co w życiu ważne. Opowiadasz, jak to jest w pracy — czasem lekko, czasem mniej, ale zawsze z nadzieją, że może być inaczej. Tak właśnie brzmiały Wasze odpowiedzi w mojej ostatniej ankiecie.Prawdziwe. Ciepłe.

Niedzielny stres związany z poniedziałkowym powrotem do pracy wszedł już do kanonu naszej kultury. Zazwyczaj najtrudniej jest w niedzielę wieczorem, przez resztę tygodnia jakoś to idzie, byle do piątku. Nie łatwiej jest wracać po urlopie. Zwłaszcza jeśli był za krótki dla ciała, które dopiero zaczęło się rozluźniać, żeby znowu musieć się spiąć w gotowości do powrotu.

Zdarzyło Ci się kiedyś poczuć napięcie na myśl o odpoczynku? Jakby świat miał się rozsypać jeśli na chwilę usiądziesz. Ja zwykłam żyć w nieustannym pędzie. I byłam pewna, że to jest normalne. Moja lista rzeczy do zrobienia wydawała się być przyjacielem pomagającym “ogarnąć się”, ale w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że się jej boję. Że